Υπάρχει μια αίσθηση που δύσκολα αποτυπώνεται σε αριθμούς ή στατιστικές: ότι τα παιδιά μεγαλώνουν πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχουν.
Τα τελευταία χρόνια, η συζήτηση γύρω από τη βία μεταξύ ανηλίκων επανέρχεται διαρκώς, όχι μόνο μέσα από περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά και μέσα από καθημερινές ιστορίες που μένουν χαμηλόφωνα, σχεδόν αόρατα.
Η βία δεν εμφανίζεται πια μόνο ως ξέσπασμα θυμού. Παίρνει τη μορφή ειρωνείας, αποκλεισμού, πίεσης, δημόσιας έκθεσης. Μεταφέρεται εύκολα από την αυλή του σχολείου στην οθόνη ενός κινητού, εκεί όπου οι λέξεις μένουν και πληγώνουν περισσότερο από μια στιγμιαία σύγκρουση. Πολλοί νέοι μοιάζουν να κουβαλούν συναισθήματα που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν.
Δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα που ξεκινά από τα παιδιά. Αντανακλά έναν κόσμο γεμάτο ένταση, ανασφάλεια και διαρκή σύγκριση. Όταν η καθημερινότητα των ενηλίκων είναι φορτισμένη, τα παιδιά το αισθάνονται. Και συχνά το εκφράζουν με τρόπους που μας σοκάρουν, γιατί δεν θέλουμε να δούμε πόσο μας μοιάζουν.
Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι η καταστολή, αλλά η ακρόαση. Να σταθούμε λίγο περισσότερο, να ακούσουμε πριν κρίνουμε, να δημιουργήσουμε χώρους όπου ο θυμός δεν χρειάζεται να μεταμφιεστεί σε βία για να ακουστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Αγαπητοί αναγνώστες, ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε.